73 سال پیش در این روزها به دست رضاخان دستگیر شدند تا بدین وسیله بزرگترین دستگیری سیاسی دوران حکومت رضاشاه به وقوع بپیوندد.

مهمترین شخصیت این گروه:

تقی ارانی.

نظریه پرداز و مبارزی کمونیست

بنیانگذار مجله "دنیا"

تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسه شرق تهران به پایان رساند.

پس از تحصیل در دارالفنون با رتبه ی اول در دانشگاه تهران به رشته پزشکی مشغول شد.

در سال 1301برای ادامه تحصیل و کسب تخصص به آلمان اعزام شد

پس از 6 سال تحصیل در رشته ی شیمی و فیزیک  به مقام دکترا رسید

در سال 1309 در دانشکده برلین استاد علم بدیع در اشعارفارسی و عربی و ترکی شد سپس به ایران بازگشت

سر انجام در 14 بهمن 1318 در بازداشتگاه شهربانی زیر شکنجه کشته شد.

بدون تردید دکتر ارانی نه فقط از لحاظ اجتماعی بلکه از لحاظ علمی نیز یک فرد بارز و برجسته و مایه مباهات ایرانیان است.مبارزه دکتر ارانی در راه نجات ملت ایران و رنجبران این سرزمین فوق العاده در خور ستایش و تحسین است.

و شعر باید شد در تمام این سرودن ها...

به این فکر می اندیشم باز

چرا برای گلدانها گل نیست...

عبور باید کرد ازین تقدیر بی مصرف

به خواب باید رفت درین کابوس تلخ بودن

چقدر غمناکم و بی دریغ شعر

نثرم نمیاد

و رود باید شد برای کلام سیلاب.

دوباره پلک دلم میپرد این نشانه ی چیست؟؟

(

دردهای من
جامه نیستند
تا ز تن در آورم
چامه و چکامه نیستند
تا به رشته ی سخن درآورم
نعره نیستند
تا ز نای جان بر آورم

دردهای من نگفتنی
دردهای من نهفتنی است

دردهای من
گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست
درد مردم زمانه است
مردمی که چین پوستینشان
مردمی که رنگ روی آستینشان
مردمی که نامهایشان
جلد کهنه ی شناسنامه هایشان
درد می کند

من ولی تمام استخوان بودنم
لحظه های ساده ی سرودنم
درد می کند.........)ـ قیصر امین پورـ

تولدت مبارک

تولدت مبارک

تولدت مبارک

جالب اینجاست که اگه کسی نباشه که به سالگرد تولد توجه کنه انگا نیست انگار یه روز است مانند تموم روزهای دیگه...

چقد دلم گرفت...

خبر بد 1:یکی هست که سرطان داره,تازه فهمیدم

خبر بد 2:خیلی های دیگه هستند که ازین مشکلات دارند

خبر بد3:من به پزشکها غبطه میخورم ولی حاضر به تغییر رشته نیستم باز

دی شد و بهمن گذشت,فصل بهاران رسید

جلوه گلشن به باغ, همچو نگاران رسید

زحمت سرما و دود,رفت به کور و کبود

شاخ گل سرخ را وقت نثاران رسید

باغ ز سرمل بکاست,شد ز خدا داد خواست

لطف خدا یار شد,دولت یاران رسید

آمد خورشید ما باز به برج حمل

معطی صاحب عمل,سیم شماران رسید

طالب و مطلوب را,عاشق و معشوق را

همچو گل خوش کنار,وقت کتاران رسید

بر مثل وامدار,جمله به زندان برند

زرگر بخشایش اش,وام گزاران رسید

جمله صحرا و دشت,پر زشکوفه ست و کشت

خوف تتاران گذشت,مشک تتاران رسید

هرچه بمردند پار,حشر شدند از بهار

آمد میر شکار,صید شکاران رسید

آن گل شیرین لقا,شکر کند از خدا

بلبل سر مست ما,بهر خماران رسید

وقت نشاط است و جام,خواب کنون شد حرام

اصل طرب ها بزاد,شیره فشاران رسید

جام من از اندرون,باده من موج خون

از ره جان ساقی خوب عذاران رسید

مولوی.

غزه در بدبختی و گرسنگی....و من در فکر کودکان گرسنه ی خیابانمان و بدبختی  زن همسایه...

بیماری ودرد و کثافت همه جای غزه را گرفته...شاید به این می اندیشم که چقدر آدمهای کثیف کثیفند...و چقدر رنج میکشم از آلودگی...و  چقدر درد دارد آلوده شدن...

مردم غزه هیچ پولی ندارند...و من به ثروت مملکتم فکر میکنم که از دست رفت و کودکانمان را خیابانی گرسنه کرد...

...

مردم...مغازه ها...همه چی...

ولی الان حس میکنم...و خواب بهترین چیزه...

شیطانکم! دوباره مرا, سیب می دهی؟

ای نفس سرخ وسوسه ها, سیب می دهی؟

هفتاد مرتبه همه شب در قنوت نو

می خواهم از خدا به دعا, سیب می دهی؟

آهی دگر نمانده بساطم تهی شده ست

جان می دهم به نقد بها, سیب می دهی؟

از باغ تن نه-آه...!- به آدم ز باغ روح

حوای من! خدای نما, سیب می دهی؟

- - -

این کفر نعمت است اگر دست رد زنم

وقتی که از بهشت خدا سیب می دهی

سر می برم به پای تو پرهیز عشق را

هنگام که بدون حیا, سیب می دهی

از شاخه ها بچین تو به عاشق سبد-سبد

یک دانه نه! مگر به گدا سیب می دهی!

- - -

دندان زدم به سیب تو یک بار در بهشت

این بار هم بگو به کجا سیب می دهی؟

تمام وجود من سرزمين من است…

شما هم برويد به ان دور دورها كه تا چشم كار ميكند خوشي هست و خوبی…

شما هم برويد…نه من_ما_ سد راهتان نميشويم…

برويد جايي كه همه چی هست…چيزهايي كه شنيديم..چيزهايی كه نداشتيم و شما برويد تا آنها را داشته باشيد…

برويد و زادگاهتان را از ياد ببريد…برويد و زادبومتان را گم كنيد…برويد و مردمتان را به  ديده ی حقارت ببينيد…

نه! شما برويد ما ميمانيم…ميمانيم تا سرودهايمان را در دشتهای سرزمينمان بخوانيم…ميمانيم تا سرودهايمان رنگ فراموشي نگيرند…

ميمانيم تا آرزوهايمان را به تحقق بپيونديم…

ميمانيم تا با خون رگهايمان بنويسيم "دوباره ميسازمت وطن…"روی  ديوار روی خورشيد روی تاريخ…

و سرزمينمان با خونهای ما رنگين شود…سيل خونهای ما آن را پاك كند…

و دوباره شايد خورشيد از زير ابرها بيرون آمد و ديگر خبری از غبار و مه و اندوه نباشد…

به ياد شهيدان مقدس راه آزادی…

تا بهار له شده

               به زير گامها

                             راه نيست…

                                               اين خجسته است:

                                                   رهروان ميان خود

                                                                بهار بارور

                                                                         بنا كنند…

اين بشارت شريف ماست:

              سبز ميشويم

                                   بر دخيل حسرت كسان

                                       بر در و سلاح…

سبز ميشويم

               در سپيده

                            وعده گاه اجتماع دستها…

                                                              شعر از:خسرو گلسرخی *

*نمیشناسیدش؟؟

نویسنده وشاعر و مبارز...انسان واقعی