اين شعر ادامه ی همون منظومه اي هست كه سال پيش گذاشتم....
پشت دروازه های خورشيد-اثر عزت ا...زنگنه- برنده جايزه اول مسابقات هنری دانشگاه تهران-خرداد ماه سال 1347...
باد در زلف درختان جاريست...
پشت خاموشي و پرچين سكوت...
كيست با نام مرا ميخواند؟!؟
آي...هم كوچه ي همسايه ي من
سارها
,چلچله هاچه غريبند به هنگام غروب
گل سرخ
توي خاموشي جام گل خود
زرد شد
و شقايق تنها
سرخي اش را به سياهي تنش
بخشيده
آه ..شايد
,شايددر عزاي گل شب بوي نجيبي ست
كه باد آنرا برد...
سايه ي مهتاب است يا غروب خورشيد
سايه افكنده بر اين باغ بزرگ...
نه برادر تبرت را بردار
سايه ها را بشكن
آه گلهاي نجيب
همه در سوت غروبند
,غروبتبرت را بردار
و درختي كه در آن وسعت سبز
بختك سايه غم گسترده
روي گلهاي نجيب
از كمرگاه صبورش بشكن...
.......................................................................
همه ي هيكلم از گريه ي غم ميلرزد
و تبر در دستم
شانه ام ميلرزد
و تبر در دستم
من به اندازه ي باران سحر دلگيرم
شهوت انگيز به گناه آلوده شده بود...با دستهاي به خون آغشته اطراف را مينگريست...چقدر همه جا تغيير كرده بود.....ديگر نبودن همانقدر بيمعنا شده بود كه روزي آرزو ميكرد..
دستهايش خوني بود...قسمتي از اطراف مبهمش شده بود
صداي خنده هاي ترسناكي كه مي آمد ...رعشه بر تنش مي انداخت...
شهوت وار به خون تشنه شده بود...ميان انسانهاي حيوان صفت يا نبودن را پيش رو داشت يا اين چنين دردناك بودن را...
او كه روزي تن به گناه نميداد امروز در اين نقطه قهقه ميزد و خون ميمكيد...
لبهايش خوني بود..
خون كثيف...
تمام روحش را فروخت...به وسوسه اي كه تمام عمر درونش جريان داشت...
بردندش ميان خودشان..و جشن گرفتند با ميهمان تازه..آنهم چه كسي؟..
وسوسه پيروز شد..
...............
ديگر همه يكرنگ شده بودند ...
