تمام وجود من سرزمين من است…
شما هم برويد به ان دور دورها كه تا چشم كار ميكند خوشي هست و خوبی…
شما هم برويد…نه من_ما_ سد راهتان نميشويم…
برويد جايي كه همه چی هست…چيزهايي كه شنيديم..چيزهايی كه نداشتيم و شما برويد تا آنها را داشته باشيد…
برويد و زادگاهتان را از ياد ببريد…برويد و زادبومتان را گم كنيد…برويد و مردمتان را به ديده ی حقارت ببينيد…
نه! شما برويد ما ميمانيم…ميمانيم تا سرودهايمان را در دشتهای سرزمينمان بخوانيم…ميمانيم تا سرودهايمان رنگ فراموشي نگيرند…
ميمانيم تا آرزوهايمان را به تحقق بپيونديم…
ميمانيم تا با خون رگهايمان بنويسيم "دوباره ميسازمت وطن…"روی ديوار روی خورشيد روی تاريخ…
و سرزمينمان با خونهای ما رنگين شود…سيل خونهای ما آن را پاك كند…
و دوباره شايد خورشيد از زير ابرها بيرون آمد و ديگر خبری از غبار و مه و اندوه نباشد…
به ياد شهيدان مقدس راه آزادی…
تا بهار له شده
به زير گامها
راه نيست…
اين خجسته است:
رهروان ميان خود
بهار بارور
بنا كنند…
اين بشارت شريف ماست:
سبز ميشويم
بر دخيل حسرت كسان
بر در و سلاح…
سبز ميشويم
در سپيده
وعده گاه اجتماع دستها…
شعر از:خسرو گلسرخی *
*نمیشناسیدش؟؟
نویسنده وشاعر و مبارز...انسان واقعی
